ಎರಡು ಕೈಗಳ ಕಥೆ

ನನ್ನ ಇಂದಿನ ದಿನವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬಾಸ್, ಕೆಲಸ ತಡವಾದದಕ್ಕೆ ಯಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ಬೈದಿದ್ದರು. ಇಂದು ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಹೊರಡುವುದು ತಡವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದೆ. ದೇಹಕ್ಕೂ ಅರಾಮೆನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅರಾಮೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಿಚನ್ನಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮನಸಿಲ್ಲದೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ತಿಂದು ಬಂದರಾಯಿತು ಎಂದು ತಲೆಯನ್ನು ದಿಂಬಿಗೆ ಆನಿಸಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ನೆನಪು. ಆಗಲೇ ಬಹಳ ಸೋತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ದೇಹ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಾಡ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೆ. 

ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿಗಿಲು ಹುಟ್ಟಿಸಲೆಂಬಂತೆ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಬಿತ್ತು. ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ಬೆವರು ಬಂತು, ತಕ್ಷಣ ಬಯದಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿದ್ದೇನೋ ಎಂಬ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡೂ ವರೆ ಸಮಯ. ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಗಡಿಯಾರದ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸುವುದೇ ತಡ, ನನ್ನ ಹಿಂದಿದ್ದ ಗೋಡೆಯಿಂದ ಎರಡು ಕೈಗಳು ಬಂದು ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದವು. ನನ್ನ ತಲೆಯ ಎಡಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಬಲಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದು ಕೈ. ಕೇವಲ ಕೈಗಳು, ಗೋಡೆಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಂತವು. ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದವು. ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಭಯಬೀತನಾಗಿ, ಕೈಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒದರಿದೆ. ಬಲಿಷ್ಠ ಕೈಗಳು. ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲವಾದೊಡನೆ ಎದ್ದು ಕೂತು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಗೋಡೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಕೈಗಳು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಮೂಲಿನಂತಿತ್ತು.

ಇನ್ನೂ ನನಗೆ ಭಯ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ದಿನದ ಪರಿಣಾಮ ನನ್ನ ಬ್ರಮೆ ಇರಬಹುದೇ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಇಡೀ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಹಾಗೂ ದೆವ್ವಗಳನ್ನು ನಂಬಿರದ, ಎಂದಿಗೂ ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅನುಬವಿಸಿರದ ನನಗೆ ಇದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಬದಲಿಸಬೇಕೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಈಗ ನಡೆದ ಘಟನೆಗೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಉತ್ತರ ಹೇಳಲಾರದು. 

ಇಂತಹ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದು ಇದೆ ಮೊದಲು. ಮೈ ಇನ್ನೂ ಬೆವರುತ್ತಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿಯ ಊಟ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಿತ್ತು. ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಗಳು ಬಂದ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದಿದ್ದ ಕಿಚನ್ನಿಗೆ ಹೋಗಲೂ ಭಯವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದ್ದ ಇಡೀ ಚಿತ್ರಣವೇ ಕಲಸಿ ಹೋಯಿತು. ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಒಂದು ಉದ್ದನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು, ಹತ್ತಿದರೆ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು. ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯ ಬಾಸ್ ಸಹ ಅವರ ಮದ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ತಲೆ ಸುತ್ತಿದಂತಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟೆ. ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ನಿಜವಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎನ್ನುವ ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆ ಎದ್ದು ಕಿಚನ್ನಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ನೀರು ಕುಡಿದೆ.

ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಯಿತು. ಗೋಡೆಯಿಂದ ಕೈಗಳು ಬಂದು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದು, ನಿಜವೋ ಕನಸೋ ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ಬಗೆಹರಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. 

ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳು

ಕಾಮೆಂಟ್‌‌ ಪೋಸ್ಟ್‌ ಮಾಡಿ

ಈ ಬ್ಲಾಗ್‌ನ ಜನಪ್ರಿಯ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು

ಕಿಟಕಿ ಸೀಟು

ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟದ ಸಂಗತಿ. ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು, ಬಸ್ಸು ಹೊರಟಾಗಿನಿಂದ ಸ್ಥಳ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗಿನ ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದ ಪ್ರಪಂಚದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೂ ತೋರಿಸುವ ದೂರದರ್ಶನದಂತೆ. ಊರಿನ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಿದಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಎಷ್ಟೋ ವಿವರಗಳು ಬಸ್ಸಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಾಗಿ ಕಂಡದ್ದುಂಟು. ಊರಿನ ಸದಸ್ಯನಿಗೆ ಎಂಟೂ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೋಡುವ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಲಾಗದೆ ಕಂಡದ್ದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟರ ಮೇಲೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಕೂತ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೆ ತನಗೆ ಕಾಣುವ ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕು ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ಬೇಕೆನಿಸುವುದು. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಜನ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವಾಗ ಮೊದಲು ಖಾಲಿ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕೆನಿಸುವ ನನಗೆ, ಬಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಾದಾಗ ಕಿಟಕಿ ಸೀಟಿನ ಆಸೆ.  ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದ ನನಗೆ ಕೊನೆಗೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ಲಪಟಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತೂ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರ ಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಒಮ್ಮೆಲೆ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟವು. ನನಗೂ ನನ್ನ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇರದಂತೆ, ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಗಿನ ಜನರೆಲ್ಲ ನನಗಾಗಿ, ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲೆಂದೇ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತೆ ಬಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. ನೂರಾರು ವಾಹನ, ಬೆಂಗಳೂರು...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ

ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಾಲೆ

ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮೌನ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಹಾಲು ಚೆಲ್ಲಿದಂತೆ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕು, ನಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರದ ನಡುವಿನ ಗಡಿರೇಖೆ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದೇನೋ ಅಥವಾ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೋ ತಿಳಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಒಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ಭಾವನೆ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಬದಲು ಅವಳ ಮುಖ ಕಂಡಿತು. ಅವಳ ಅಗಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಉದ್ದದ ಮೂಗು, ತೀಡಿದ ಹುಬ್ಬುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಶೆ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ಕವಿತೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಕಥೆಯೂ ಅಲ್ಲ—ಇದು ನಿಜ. ಚಂದ್ರನಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಛೇಡಿಸುವ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದು ಕನಸಾ? ಅಥವಾ ನಿಜವಾ? ಬಹುಶಃ "ಇದು ಕನಸಿರಬಹುದೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ, ಇದು ಕನಸಲ್ಲ ಎಂಬುದರ ಪುರಾವೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಈವರೆಗೂ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಈ ಸಂಶಯ ಬಂದದ್ದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜವೋ? ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಂತೆ ಕಾಡಿತು—ನಾನು ಅತಿಯಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದಿದ ಪರಿಣಾಮ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ಇಂತಹ ಭ್ರಮೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಯೇ? ನಾನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅವಳು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದ, ಶಾಶ್ವತ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು. ಇಡೀ ದೇಶಕ್...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ

ಅಜ್ಞಾತ

ಸುಮಾರು ಮೂರು ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಆಗಾಗ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ಮನಾದರೂ, ಜನಜೀವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ತಬ್ಧಗೊಳಿಸಿದಂತಹ ಮಳೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ಮಾನವನ ವಿಕಾಸದಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಭಾಷೆ ಕಲಿತು ಮಾತನಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇಲ್ಲದೆ, ಆಹಾರವನ್ನರಸಿ ಗುಂಪು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು  ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಇಂತಹ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಣ್ಣ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳ ಒಂದು ಸಮೂಹದ ಮಧ್ಯೆ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಳೆಯನ್ನು ಅಂಜಿಸಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಕುಳಿತು, ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನ ಹೆಸರು ಯಾರಾದರೂ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ, ನನಗೂ ತಿಳಿಯದ ಸಂಗತಿ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇವನಿಗೆ ಹೆಸರು ಕೊಡುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ.  ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಒಂದು ತಂಡದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸದಸ್ಯನಾಗಿದ್ದ. ನಲವತ್ತರಿಂದ ಐವತ್ತು ಜನರ ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇವನೇ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿ. ಅದನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಆಹಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೂ ಸದಸ್ಯರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೇ ಜೀವದ ವಿವಿಧ ದೇಹಗಳಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದರು.  ಆಗಲೇ ಈ ದರಿದ್ರ ಮಳೆ ಶುರುವಾದದ್ದು.  ಬಹುಕಾಲ ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ